شهر زخمی
سجاد بهرامی کارشناس و پژوهشگر مسائل فرهنگی _ اجتماعی
امروز بندرعباس، با دل‌هایی جریحه‌دار و تن‌هایی زخم‌خورده، در سوگ نشسته است.
انفجار مهیبی که سکوت ساحل‌ها را برهم زد، اشک را بر چشمان بی‌پناه این دیار نازل کرد.
ای بندر استوار، ای نماد حماسه در خلیج، دردت دردی مشترک است؛ داغت بر سینه‌ی همه ما نشسته و غم‌گساری می‌کند.
به یاد جان‌های پرپرشده، سرهایمان را به احترام خم می‌کنیم و برای آنانی که در این فاجعه آسیب دیده‌اند، از صمیم قلب دعا می‌کنیم.
چه زیباست این اتحاد مردمان نیک‌نهاد که بی‌درنگ به یاری هم‌وطنان خود شتافتند؛ محبت‌شان مانند جویبارهایی بی‌پایان به سوی نیازمندان روانه شد.
از هر گوشه‌ی شهر، از دل کوچه‌های گرم و آفتابی، زن و مرد، پیر و جوان، به صحنه آمدند؛ دستانی که دیروز بار ماهی را به دوش می‌کشیدند، امروز بار امید را بر دوش دارند.
در میان خرابه‌ها، در گرمای سوزان ظهر، دستی به یاری دستی دیگر دراز شد؛ صدایی لرزان نام گمشده‌ای را فریاد زد و دل‌هایی که نگران‌تر از موج‌های خلیج بودند، به جستجوی عزیزانشان می‌دویدند.
این بندرعباس است؛ زخم‌خورده اما مقاوم. سرفراز اما غمگین.
آسمان بندر اکنون بوی اندوه می‌دهد، اما در پس این غم، نوری از امید درخشان است؛ نوری که با هر نجوای همدردی و هر دست یاری‌رسان، بیشتر می‌درخشد.
در میان آژیرها و زمزمه‌های دعا، بندر درس صبوری را به ما می‌آموزد؛ بندری که همچون ققنوس از خاکستر برمی‌خیزد و زندگی را از نو آغاز خواهد کرد.
ما، در کنار تو ای بندر حماسه‌آفرین، ای خلیج همیشه فارس، ای وطن زخم‌خورده، خواهیم ماند.
اشک‌هایمان را همچون مرواریدهای دریایی به گردنت آویز می‌کنیم و سوگند می‌خوریم که این اندوه نه تنها ما را شکست نخواهد داد بلکه پیوندی عمیق‌تر میان ما ایجاد خواهد کرد؛
پیوندی از جنس عشق و وطن.