نمایش یک اَمر ستایشگر
مهرنوش علی‌مددی
طراحی‌های مجموعه‌ی مدیحه، ستایشگر مقام انسان است بی‌آنکه به شکلی متعارف به این ستایش دست بزند. تجمعی از پرتره‌ها و فرم‌هایی اندام‌واره کنار یکدیگر نمایانگر پیکره‌ای عظیم از ساختمانی مواج بوده که قطعات ریز و درشت آن گاهی در هم فرو می‌روند و گاهی در فاصله‌ای معین از هم قرار می‌گیرند.
حسین طادی در نمایش جدیدترین طراحی‌های خود به اجرایی دست زده که از مسیر متداول اثری دو بعدی فراتر رفته تا کیفیتی نمایشی به آن ببخشد. چنانچه طویل ساختن ایده به کمک کاغذ و مداد تجربه‌ای از پیش انجام شده است، اما نحوه‌ی اجرا و مضمون اثر بار دیگر مخاطب را به خود فرا می‌خواند. در مجموعه‌ی مدیحه طراحی پرتره‌ها بیش از آنکه وامدار رفتاری شبیه‌سازانه باشد، در پی مجسم ساختن درونیات از هم گسسته است. تجسم رنج درونیِ هریک از پرتره‌ها از زوال سرنوشتی جمعی خبر می‌دهد.
طراح سعی دارد با گسیل ساختن پرتره‌ها بر روی بستری شکننده، به نوعی این فروپاشیدگیِ وجودی را یادآور شود. شاید به همین خاطر ورای هرگونه تجربه‌ی همانندی با واقعیت، این موقعیت‌های حقیقی هستند که در فرم‌های تکرارشونده نمود یافته‌اند. اینجا دیگر کاغذ صرفاً یک زمینه‌ی معمول برای به نمایش درآوردن سیاهی‌ها نیست، بلکه خود نیز بخشی از این شالوده‌ی حسانی است که با کوچکترین ضربه‌ای فرو می‌ریزد. غلظت سیاهی‌ها در فرم‌های سیال و رونده هجومی تخریب‌گر را نهیب می‌زند و اغراق‌نمایی در هر جزئی از طراحی قابلیت هرگونه شناسایی را مختل می‌کند.
در این مواجهه قرار نیست هویتی فاش شود و شناختی سرراست صورت پذیرد، بلکه با احاطه‌ی وسعت سیاهی و ایجاد بافتاری خشن رابطه‌ای رازآمیز آغاز می‌گردد. وجه ابهام‌آلود و رازآمیز طراحیِ پنجاه متری با چیدمان مارپیچ آن به دلیل فرو رفتگیِ زوایایی که از مشاهده پنهان می‌مانند دوچندان شده است. به این ترتیب واقع شدن در میان این ساختمان مدور بیننده را با چالش روبرو کرده و سقف کوتاه و ابعاد سالن گالری، عامدانه نسبت این درگیری را افزایش می‌دهد. طراحی در کار حسین طادی امری است اندیشه‌ورزانه و همسو با ویژگی‌های بینارشته‌ای در هنر معاصر. شاید تجربه‌ی متفاوت با این رویارویی بار دیگر تلاشی باشد برای درک عمیق‌تر واقعیت...