**«ستار اورکی، آهنگساز و دوست صمیمی رضا ایرانمنش، در سخنان خود به سال‌های دوستی نزدیکشان اشاره کرد و گفت همواره در روزهایی که ایرانمنش در بیمارستان بستری است، در کنارش حضور دارد. او خاطره‌ای از یکی از بستری‌های ایرانمنش در بیمارستان بخار بیان کرد و گفت: «هر بار که تاول‌های بدنش می‌ترکید، دردش چنان شدید بود که گویی خمپاره خورده است. من خودم در آن روزها با درد کلیه به بیمارستان رفته بودم، اما با دیدن رنج رضا، درد خودم را فراموش کردم.»
اورکی با تأکید بر درستکاری ایرانمنش افزود: «رضا به خاطر پایبندی به اصول و درستکار بودنش، هرگز وارد هر کاری نشد و حتی گاهی به همین دلیل از جایگاهی کنار گذاشته شد. با وجود رنج‌ها و محدودیت‌ها، همواره خوش‌اخلاق، صبور و یاری‌رسان دیگران بوده است. او برای همه سفارش می‌کند و کار همه را راه می‌اندازد، اما در این میان حتی برای فرزندان خودش، غزل و علی، کاری نکرده است.»
او در پایان با لحنی پرشور گفت: «درود به شرف رضا ایرانمنش؛ اگر رضاها نبودند، خدا می‌داند چه بر سر خاک ما می‌آمد. من هر شب با این زمزمه می‌خوابم: قربون خاکمون، قربون ایران، جانم فدای ایران.»**
**«احمد مرادپور، دیگر دوست و همکار رضا ایرانمنش، او را با نام «مهدی» صدا زد؛ نام نقشی که در فیلم سجاده آتش بازی کرده بود، و گفت: «از نظر من رضا ایرانمنش یعنی مهدی و اصلاً دلم نمی‌خواست او را در نقش‌های دیگری ببینم.»
مرادپور به صبر، مقاومت و همراهی ایرانمنش در طول همکاری اشاره کرد و افزود: «لحظات همکاری با او در فیلم سجاده آتش بسیار دلنشین و خاطره‌انگیز بود.»
او متنی سرشار از احساس برای رضا ایرانمنش آماده کرده بود و هنگام خواندن آن به حدی تحت تأثیر قرار گرفت که صدایش می‌لرزید و با چشم اشک‌آلود آن را قرائت کرد. متن کامل این یادداشت حاوی خاطرات و تحسین‌های صمیمانه او از رضا ایرانمنش موجود است.»**

**«سعید امینی، رئیس فرهنگسرای سرو و بانی این مراسم، در سخنان خود به تجربه شخصی خود اشاره کرد و گفت: «قبل از ورود به دنیای هنر، لباس رزم بر تن داشتم و می‌دانم که جانباز بودن چقدر دشوار است.» او توصیه کرد که مردم زمانی را برای سر زدن به آسایشگاه جانبازان اختصاص دهند تا درک کنند چه احساسی دارند و بتوانند ادای دین کنند.
امینی همچنین به رضا ایرانمنش گفت: «هم اسم زیبایی داری و هم فامیلی زیبایی؛ ایرانمنش، منش ایرانی.» و خطاب به او افزود: «ما را ببخش اگر در حق تو کم گذاشتیم.»
در پایان، او از حاضرین خواست تا به احترام رضا ایرانمنش با تشویق و قدردانی، یاد و جایگاه او را گرامی بدارند.»**
**«با تشویق حضار، رضا ایرانمنش روی صحنه آمد. احساسات او آشکار بو

د و با وجود تمام لطف دوستان، شعرخوانی‌ها و خاطراتی که در مراسم بیان شد، بغض خود را کنترل می‌کرد. او سخنانش را با خاطره‌ای از جوان ۱۳ ساله‌ای به نام مجید آغاز کرد؛ نوجوانی که با وجود ممنوعیت و مخالفت شدید، در صندوق ماشین خود را به جبهه رسانده و در شب عملیات شهید شده بود. ایرانمنش با اشاره به این شهید گفت: «ما با این آدم‌ها مبارزه کردیم.» و با بغض ادامه داد: «دعا کنید بروم، خیلی خسته‌ام.»
در پایان سخنانش، او خطاب به حاضرین گفت: «خدا حفظ‌تان کند و خاک پایتان هستم.»
این بزرگداشت به همت فرهنگسرای سرو و کانون ادبی زمستان ، جمعه ۴ مهرماه در فرهنگسرای سرو برگزار شد در پایان مراسم از رضا ایرانمنش هنرمند جانباز و رزمنده دفاع مقدس مجسمه ای که توسط استاد علیرضا پویایی مهر از خاک متبرک سامرا ساخته شده بود به ایشان اهدا گردید.

«در طول برنامه، شاعران و ترانه‌سرایان با اجراهای خود حال و هوای ویژه‌ای به مراسم بخشیدند. به ترتیب حضور روی صحنه، صابر سعدی‌پور، فاطمه قائدی، عبدالرحیم سعیدی‌راد، سامی تحصیلداری، سجاد عزیزی آرام، داوود رحمت‌الهی، صابر ساده، امیرعلی سلیمانی و اصغر علی کرمی به شعرخوانی پرداختند. همچنین، حمید غلامعلی ترانه «وسعت سبز» و قاسم افشار ترانه «پلاک عاشقی» را اجرا کردند، که با استقبال حضار همراه شد و حال و هوای مراسم را شورانگیزتر کرد.»